Przepisy

link ze   WSZYSTKIMI przepisami:

http://www.nettax.pl/dzienniki/du/2003/212/poz.2072/zal1.0.htm

 

PRZEPISY ŻEGLUGOWE

 


Ustawy regulujące żeglugę śródlądową

Zasadniczym aktem normatywnym regulującym żeglugę na śródlądowych drogach wodnych jest ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r O Żegludze Śródlądowej (Dz.U. nr 5, poz.43 z 2001 r) zmieniana trzykrotnie. Aktem wykonawczym do powyższej ustawy jest Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2003 r w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz.U. nr 212, poz. 2027 z 2003 r).

Oprócz aktów prawnych obowiązujących w całej Polsce istnieją przepisy lokalne obowiązujące na danym odcinku drogi wodnej lub obszarze. Sternik ma obowiązek zapoznać się z tymi przepisami przed rozpoczęciem rejsu.

O ile nie podano inaczej podane obok przepisów numery artykułów i paragrafów odnoszą się do Rozporządzenia z Dz. U. nr 212, poz. 2027 z 2003 r w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych. Jeżeli przytaczane są przepisy innego aktu prawnego jego nazwa i symbol są podawane w nagłówku akapitu lub działu.

 

Patenty żeglarskie i motorowodne:

Rodzaje, uprawnienia i tryb nadawania poszczególnych stopni żeglarskich i motorowodnych reguluje Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 1997 r w sprawie uprawiania żeglarstwa (Dz.U. nr 112, poz.729 z 24 września 1997r). Dodatkowo tryb prowadzenia szkolenia, przystępowania do egzaminów i nadawania patentów określają przepisy PZŻ

§5. Ustala się następujące patenty żeglarskie:

1) Żeglarza jachtowego

2) Sternika jachtowego

3) Jachtowego sternika morskiego

4) Kapitana jachtowego

5) Żeglarza lodowego

6) Sternika lodowego

 

§6.1. Patent żeglarza jachtowego uprawnia do:

1) Prowadzenia jachtów żaglowych po wodach śródlądowych

2) Prowadzenia jachtów żaglowych niezatapialnych, w regatach i na treningu pod nadzorem, po wodach morskich

 

2. Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia, mogą realizować uprawnienia wynikające z ust. 1 pkt 1 pod nadzorem.

3. Za prowadzenie jachtów pod nadzorem uważa się żeglugę w porze dziennej na akwenie, na którym jest prowadzona ciągła obserwacja, przy zapewnieniu możliwości podjęcia na tym akwenie natychmiastowej akcji ratowniczej z wykorzystaniem łodzi ratunkowej oraz odpowiedniego sprzętu ratunkowego i wyposażenia technicznego. Osoba prowadząca nadzór musi być pełnoletnia i posiadać patent co najmniej sternika jachtowego.

 

 

Warunkiem dopuszczenia do egzaminu na stopień żeglarza jachtowego jest:

− Ukończenie 12 lat

− Posiadanie książeczki żeglarskiej

− Potwierdzenie odbycia kursu teoretycznego i praktycznego

− Zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do uprawiania żeglarstwa

− Pisemna zgoda rodziców na uprawianie żeglarstwa (dla osób poniżej 18 lat)

− Złożenie wniosku o nadanie patentu

− Wniesienie opłaty egzaminacyjnej

 

Przepisy żeglugowe

Przepisy żeglugowe na śródlądowych drogach wodnych w sposób szczegółowy przedstawione zostały w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2003 r w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz.U. nr 212, poz. 2027 z 2003 r)

ROZDZIAŁ I: PRZEPISY OGÓLNE

§ 1.01. Użyte w niniejszych przepisach określenie:

a) statek - statek uprawiający żeglugę śródlądową, w tym mały statek i prom, a także urządzenie pływające i statek morski

b) statek o napędzie mechanicznym - oznacza każdy statek wprowadzany w ruch przez maszynę, z wyjątkiem statków, których maszyna jest używana tylko do małych przemieszczeń (w portach lub miejscach załadunku i wyładunku) albo do zwiększenia sterowności statków (…)

c) statek żaglowy - oznacza każdy statek poruszający się wyłącznie za pomocą żagli; statek poruszający się równocześnie za pomocą żagli i mechanicznego urządzenia napędowego uważany jest za statek o napędzie mechanicznym,

d) mały statek - oznacza statek, którego długość kadłuba jest mniejsza niż 20 m; do małych statków nie zalicza się, niezależnie od ich wymiarów, statków dopuszczonych do przewozu więcej niż 12 pasażerów, promów oraz statków przystosowanych do prowadzenia zestawów holowanych, pchanych lub sprzężonych, o ile takie zestawy nie składają się z małych statków.

e) urządzenie pływające – statek przeznaczony do wykonywania prac technicznych, utrzymywania szlaków żeglownych (…) posiadający specjalne urządzenie mechaniczne, a w szczególności: pogłębiarkę, kafar, dźwig pływający.

h) prom - oznacza statek zakwalifikowany przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej jako prom i służący do przewozu osób i ładunków w poprzek drogi wodnej.

k) zestaw - oznacza łącznie zestaw holowany, pchany i sprzężony,

l) zestaw holowany - oznacza formację składającą się z jednego lub więcej statków, obiektów pływających lub scalonych materiałów pływających, holowanych przez jeden (lub więcej) statek o napędzie mechanicznym, zwany holownikiem,

m) zestaw pchany - oznacza sztywno lub elastycznie połączoną formację, składającą się ze statków, z których przynajmniej jeden znajduje się przed statkiem o napędzie mechanicznym, zapewniającym poruszanie się zestawu, zwany pchaczem,

n) zestaw sprzężony - oznacza formację składającą się ze statków połączonych burtami, z których żaden nie znajduje się przed statkiem o napędzie mechanicznym, napędzającym formację,

o) na postoju - oznacza statek, inny obiekt pływający lub scalone materiały pływające stojące pośrednio lub bezpośrednio na kotwicy lub przycumowane do brzegu,

 

 

 

p) w ruchu - oznacza statek, inny obiekt pływający lub scalone materiały pływające nie stojące pośrednio albo bezpośrednio na kotwicy, nie przycumowane do brzegu i nie osiadłe na mieliźnie; dla statków, innych obiektów pływających i scalonych materiałów pływających w ruchu określenie "zatrzymać się" oznacza zatrzymanie w stosunku do lądu,

r) białe światło, czerwone światło, zielone światło, żółte światło, niebieskie światło - oznacza światła, których barwy odpowiadają ustaleniom załącznika nr 4,

s) jaskrawe światło, jasne światło, zwykłe światło - oznacza światła, których natężenia odpowiadają ustaleniom załącznika nr 4,

t) migające światło - oznacza rytmiczne światło z powtarzającymi się nieprzerwanie błyskami, w liczbie od 50 do 60 na minutę,

u) krótki dźwięk - oznacza dźwięk trwający około 1 sekundy; długi dźwięk - oznacza dźwięk trwający około 4 sekund; przerwy między kolejnymi następującymi po sobie dźwiękami powinny trwać około 1 sekundy.

v) seria bardzo krótkich dźwięków - oznacza serię co najmniej sześciu dźwięków, trwających około 0,25 sekundy każdy, przedzielonych przerwami trwającymi około 0,25 sekundy,

w) trzytonowy sygnał dźwiękowy - oznacza trzykrotnie powtarzający się sygnał składający się z trzech dźwięków różnej tonacji, następujących bezpośrednio jeden po drugim, trwających łącznie około 2 sekund; częstotliwość dźwięków powinna znajdować się w przedziale od 165 do 297 herców, a między najwyższymi i najniższymi dźwiękami różnica powinna wynosić dwa pełne tony; każda składająca się z trzech dźwięków seria powinna rozpoczynać się od niskiego tonu i kończyć się wysokim tonem,

x) noc - oznacza okres między zachodem i wschodem słońca,

y) dzień - oznacza okres między wschodem i zachodem słońca,

z) stan przemęczenia – stan występujący w wyniku niewystarczającego odpoczynku lub choroby, wyrażający się w odstępstwach od norm powszechnie przyjętego zachowania i szybkości reakcji,

za) stan intoksykacji – stan nietrzeźwości, pozostawania pod wpływem środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji,

zb) skuter wodny – mały statek o napędzie mechanicznym przystosowany do przewozu jednej lub więcej osób, przeznaczony do ślizgów lub wykonywania ewolucji na wodzie,

zc) wypadek żeglugowy - zdarzenie związane z ruchem lub postojem statków, w związku z którym nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia lub śmierć człowieka, uszkodzenie mienia znacznej wartości albo poważna awaria w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska,

ze) rejon śluzy lub pochylni - oznacza akweny, które, jeżeli nie są specjalnie oznakowane znakiem żeglugowym C.4. (załącznik nr 7), znajdują się bezpośrednio powyżej i poniżej śluzy lub pochylni aż do końca urządzeń cumowniczych,

zf) statek pasażerski - oznacza statek, który jest zbudowany lub przystosowany do przewozu więcej niż 12 pasażerów,

zj) administracja drogi wodnej - oznacza właściwą terytorialnie okręgową dyrekcję gospodarki wodnej (…)

 

 

Ustawa o żegludze śródlądowej wprowadza następujące pojęcia:

Art. 5.

1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1. statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych do:

a) przewozu osób lub rzeczy,

b) pchania lub holowania,

c) inspekcji, nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu żeglugowego lub szkolenia,

d) ratowania życia lub mienia,

e) połowu ryb,

f) wykonywania prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych lub eksploatacji złóż kruszyw,

g) uprawiania sportu lub rekreacji,

h) celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub warsztatowych, a także jako przystanie pływające, doki lub zakłady kąpielowe,

2. armator - właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł prawny do władania statkiem we własnym imieniu,

3. port lub przystań - akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą się w granicach portu lub przystani,

4. port macierzysty - port, który armator wskazał jako miejsce stałego postoju statku,

5. szlak żeglowny - pas wody przeznaczony do żeglugi,

6. głębokość tranzytowa - najmniejszą głębokość szlaku żeglownego określonego odcinka drogi wodnej,

7. wypadek żeglugowy - zdarzenie związane z ruchem lub postojem statku, w wyniku którego nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia lub śmierć człowieka, uszkodzenie mienia znacznej wartości albo nadzwyczajne zagrożenie środowiska.

 

2. Statkiem o napędzie mechanicznym jest statek posiadający mechaniczne urządzenia napędowe, niezależnie od sposobu ich zamocowania.

 

Kierownik statku

§ 1.02. 1. Statek lub scalone materiały pływające z wyjątkiem innych niż pchacz i holownik (…), powinny być kierowane przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje stwierdzone dokumentem wydanym zgodnie z obowiązującymi przepisami, zwaną dalej "kierownikiem",

2. Zestaw powinien być kierowany przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje stwierdzone dokumentem wydanym zgodnie z obowiązującymi przepisami, zwaną dalej "kierownikiem zestawu", kierownikiem zestawu jest

a) kierownik statku o napędzie mechanicznym – jeżeli w skład zestawu wchodzi jeden statek o napędzie mechanicznym,

b) kierownik pierwszego holownika – jeżeli w zestawie holowanym na czele idą dwa holowniki lub więcej, jeden za drugim; jeżeli na czele zestawu holowanego idzie statek o napędzie mechanicznym, udzielający czasowo pomocy holowniczej, kierownikiem zestawu holowanego jest kierownik drugiego statku,

c) Kierownik statku lub holownika, który stanowi główną siłę napędową – jeżeli w zestawie holowanym znajdują się z przodu co najmniej dwa holowniki płynące obok siebie albo jeżeli w zestawie sprzężonym znajdują się co najmniej dwa statki o napędzie mechanicznym i jeden ze statków lub holowników stanowi główną siłę napędową,

e) w innych przypadkach niż określone w pkt 1-3 - osoba wyznaczona spośród kierowników statków wchodzących w skład zestawu holowanego lub sprzężonego.

3. W czasie ruchu statku lub pracy urządzenia pływającego kierownik powinien przebywać na statku lub urządzeniu pływającym.

4. Kierownik jest odpowiedzialny za przestrzeganie niniejszych przepisów na swoim statku(...). Kierownicy statków wchodzących w skład zestawu holowanego lub sprzężonego powinni wykonywać polecenia kierownika zestawu. (...)

6. Kierownik statku nie powinien uprawiać żeglugi będąc w stanie zagrażającym bezpieczeństwu żeglugi, a w szczególności w stanie przemęczenia lub intoksykacji.

8. Przed rozpoczęciem rejsu kierownik statku powinien dokonać wszelkich przygotowań zapewniających bezpieczeństwo ruchu żeglugowego. W szczególności powinien zebrać wiarygodne informacje o warunkach na drodze wodnej, którą ma przebyć statek, oraz poczynić starania, aby statek w chwili rozpoczęcia podróży był sprawny i bezpieczny.

Obowiązki załogi oraz innych osób przebywających na pokładzie

§ 1.03. 1. Członkowie załogi powinni wykonywać polecenia kierownika w ramach nałożonych na niego obowiązków. W szczególności powinni współdziałać w przestrzeganiu niniejszych przepisów i innych przepisów obowiązujących na statku.

2. Osoby znajdujące się na statku, inne niż członkowie załogi, powinny wykonywać polecenia wydawane przez kierowników w zakresie bezpieczeństwa żeglugi i porządku na statku.

4. Członkowie załogi oraz inne osoby przebywające na statku, które czasowo biorą udział w uprawianiu żeglugi nie powinni wykonywać swoich obowiązków w stanie zagrażającym bezpieczeństwu żeglugi, a szczególności wykonywać ich się w stanie przemęczenia lub stanie intoksykacji.

Ogólny obowiązek zachowania ostrożności

§ 1.04. 1. W przypadku braku odpowiednich postanowień w niniejszych przepisach lub innych obowiązujących przepisach, kierownik powinien przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności wynikające z zasad dobrej praktyki żeglarskiej w celu zapobieżenia w szczególności:

a) zagrożeniu bezpieczeństwa życia ludzkiego,

b) uszkodzeniu statków, scalonych materiałów pływających, brzegów oraz wszelkiego rodzaju budowli i urządzeń znajdujących się na drodze wodnej lub w jej bezpośredniej bliskości,

c) tworzeniu przeszkód dla ruchu żeglugowego.

d) zagrożeniu dla środowiska naturalnego

 

Postępowanie w szczególnych sytuacjach

§ 1.05. W celu uniknięcia bezpośrednio grożącego niebezpieczeństwa kierownik statku powinien przedsięwziąć wszelkie środki ostrożności podyktowane sytuacją, łącznie z odstąpieniem od przestrzegania niniejszych przepisów.

 

Dokumenty statku

§ 1.10. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2, na statku powinny się znajdować następujące dokumenty:

a) świadectwo zdolności żeglugowej (…),

b) świadectwo pomiarowe – w przypadku statków przeznaczonych do przewozu ładunków, statku pasażerskiego (…)

c) dokument rejestracyjny statku,

d) dziennik pokładowy - chyba że § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2002 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu prowadzenia dziennika pokładowego na statkach żeglugi śródlądowej (Dz. U. Nr 8, poz. 69) stanowi inaczej

 

oraz inne dokumenty wymagane odrębnymi przepisami, umowami i porozumieniami międzynarodowymi.

2. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, na małym statku powinny się znajdować dokumenty określone w ust. 1 pkt a i c.

4. Wymagane dokumenty powinny być przechowywane na statku i udostępniane osobom uprawnionym do kontroli.

Obowiązek posiadania przepisów żeglugowych

§ 1.11. Na statku i scalonych materiałach pływających powinien znajdować się egzemplarz niniejszych przepisów oraz egzemplarz przepisów miejscowych dla drogi wodnej, na której odbywa się rejs. Przepis ten nie dotyczy statków bez załogi oraz statków i scalonych materiałów pływających, które zostały zwolnione przez inspektorat od obowiązku posiadania przepisów.

Niebezpieczne przedmioty na statku, zagubienie przedmiotów, przeszkody

§ 1.12. 1. Zabrania się wystawiania za burty statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających przedmiotów mogących stanowić niebezpieczeństwo dla statków, scalonych materiałów pływających i innych obiektów pływających, jak również dla budowli na drodze wodnej i na jej brzegach.

Ochrona znaków żeglugowych

§ 14. 1. Zabrania się wykorzystywania znaków żeglugowych, pływających i brzegowych, do cumowania lub przeciągania statków, jak również ich uszkadzania, przemieszczania, niszczenia bądź czynienia niezdolnymi do użytku zgodnie z ich przeznaczeniem.

2. Jeżeli nastąpi uszkodzenie lub przesunięcie znaku żeglugowego przez statek lub scalone materiały pływające, kierownik powinien niezwłocznie powiadomić o tym inspektorat.

3. Jeżeli kierownik zauważy uszkodzenie znaku żeglugowego lub jego przesunięcie, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym inspektorat lub administrację drogi wodnej oraz informować zbliżające się statki.

Ochrona budowli wodnych

§ 1.14. 1. Jeżeli statek lub scalone materiały pływające uszkodzą budowlę wodną, kierownik powinien niezwłocznie powiadomić o tym inspektorat i administrację drogi wodnej.

Ratownictwo i udzielanie pomocy

§ 1.16. 1. W każdym wypadku żeglugowym powodującym zagrożenie życia lub zdrowia osób znajdujących się na statku lub scalonych materiałach pływających kierownik powinien niezwłocznie podjąć wszelkie możliwe działania dla ratowania zagrożonych osób.

Przepisy dotyczące postępowania w razie zaistnienia wypadku żeglugowego omówione zostały w oddzielnym punkcie.

 

Zalecenia doraźne

§ 1.19. Kierownicy, jak również osoby odpowiedzialne za inne obiekty pływające powinni stosować się do zaleceń i dyspozycji doraźnych w zakresie porządku i bezpieczeństwa żeglugi, wydanych przez przedstawiciela inspektoratu.

Kontrola i inspekcje

§ 1.20. Kierownicy i osoby odpowiedzialne za obiekty pływające powinny umożliwić wejście na statek uprawnionym do wykonywania zadań inspekcyjnych pracownikom urzędu żeglugi śródlądowej lub pracownikom innych kompetentnych organów oraz przeprowadzenie kontroli lub inspekcji, związanych z przestrzeganiem przepisów obowiązujących na śródlądowych drogach wodnych.

Szczegółowe zasady, co do charakteru inspekcji, trybu jej przeprowadzania, uprawnień inspektorów określa ustawa o żegludze śródlądowej:

Art. 10.

2. Inspektor ma prawo wejścia i przebywania na statku, na budowli wodnej służącej żegludze, w porcie, przystani i zimowisku, a także podpływania i cumowania statku inspekcyjnego do tych obiektów.

3. Inspekcję przeprowadza się w miarę możliwości bez uszczerbku dla eksploatacji statku.

5. W czasie wykonywania zadań służbowych inspektor ma prawo do:

1) kontrolowania, czy statek jest uprawniony do działalności, jaką uprawia, i czy żegluga wykonywana jest zgodnie z przepisami prawa i umowami międzynarodowymi,

2) kontroli dokumentów dotyczących statku i załogi oraz przewozowych,

3) żądania wyjaśnień i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do przeprowadzenia kontroli na pokładzie, w ładowniach i innych pomieszczeniach statku,

4) dokonywania wpisów dotyczących przeprowadzonej kontroli w dzienniku pokładowym statku,

5) nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia w żegludze śródlądowej.

6. Kierownik statku lub inna osoba odpowiedzialna za statek są obowiązani stosować się do doraźnych zaleceń w zakresie bezpieczeństwa żeglugi wydanych przez inspektora.

 

Art. 11.

1. W wypadku stwierdzenia zaniedbania zagrażającego bezpieczeństwu żeglugi, statku lub przebywających na nim osób albo zagrażającego zanieczyszczeniem środowiska, a także ze względu na uchybienia sanitarne, inspektor, na podstawie udzielonego upoważnienia, może, w drodze decyzji administracyjnej, zatrzymać lub skierować statek do najbliższego miejsca postoju oraz zatrzymać świadectwo zdolności żeglugowej i dokument kwalifikacyjny kierownika statku do czasu usunięcia tego zaniedbania lub uchybienia.

 

Art. 12.

1. Pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej określonych kategorii w czasie wykonywania obowiązków służbowych noszą umundurowanie.

 

Art. 13.

1. Statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej podnoszą flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

2. W czasie wykonywania zadań statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej podnoszą także flagę służbową.

 

 

Zarządzenie w sprawie określenia flagi służbowej i oznakowania statków inspekcyjnych urzędów żeglugi śródlądowej weszło w życie sierpniu 2002 roku.

Flaga służbowa oraz znak przynależności statku do urzędu żeglugi śródlądowej

Wzór oznakowania statku inspekcyjnego

Miejscowe przepisy żeglugowe dla poszczególnych dróg wodnych

§ 1.22. Kierownicy statków, scalonych materiałów pływających i osoby odpowiedzialne za inne obiekty pływające powinni przestrzegać, niezależnie od niniejszych przepisów, również miejscowych przepisów żeglugowych dla poszczególnych dróg wodnych, wydanych przez właściwe terytorialnie inspektoraty w porozumieniu z administracją drogi wodnej.

ROZDZIAŁ II: ZNAKI ROZPOZNAWCZE (...) STATKÓW

Znaki rozpoznawcze małych statków

§ 2.02. 1. Na małym statku powinien być uwidoczniony numer rejestracyjny. Jeżeli numer rejestracyjny nie jest wymagany przepisami, mały statek powinien być oznakowany nazwą statku lub innym znakiem rozpoznawczym.

2. Znaki określone w ust. 1 powinny być widoczne na zewnątrz statku. Napisy powinny być czytelne i trwałe, o wysokości co najmniej 10 cm. Napisy mogą być wykonane farbą olejną lub naklejone z innych niezmywalnych materiałów. Jeżeli statek nie ma nazwy lub innego znaku rozpoznawczego, to powinien mieć uwidocznioną nazwę przedsiębiorstwa, klubu lub nazwisko właściciela, do którego należy statek.

3. Na łodziach należących do wyposażenia statku umieszcza się na zewnątrz lub wewnątrz łodzi nazwę statku, uzupełnioną w razie potrzeby innymi znakami umożliwiającymi ustalenie właściciela łodzi.

 

ROZDZIAŁ III: WZROKOWA SYGNALIZACJA STATKÓW

I. PRZEPISY OGÓLNE

Zastosowanie i definicja

§ 3.01. 2. Gdy warunki ograniczonej widzialności tego wymagają, sygnalizacja nocna powinna być stosowana również w dzień.

4. Przewidziane w niniejszym rozdziale sygnały wzrokowe stanowią załącznik nr 3.

5. Użyte w niniejszym rozdziale określenie:

a) światło masztowe - oznacza jaskrawe białe światło, oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 225° i tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w przód do 22,5° poza trawers każdej burty statku; na statkach, na których brak zasilania elektrycznego, zamiast światła jaskrawego może być stosowane światło jasne: w przypadku przepisów dotyczących obniżenia światła masztowego powinno ono być zastąpione światłem jasnym,

b) światło burtowe - oznacza jasne zielone światło z prawej burty i jasne czerwone światło z lewej burty, każde oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 112,5° i tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w przód do 22,5° poza trawers odpowiedniej burty, i umieszczone nie więcej niż 1 m od burty.

c) światło rufowe - oznacza jasne lub zwykłe białe światło, oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 135° i tak ustawione, aby świeciło od kierunku prosto w tył do 67,5° z każdej burty,

d) światło widoczne ze wszystkich stron - oznacza światło oświetlające nieprzerwanie łuk widnokręgu o kącie 360°,

e) wysokość - oznacza wysokość nad znakiem wolnej burty, a dla statków nie posiadających znaków wolnej burty - wysokość nad poziom dopuszczalnego zanurzenia.

 

Światła

§ 3.02. Światła powinny mieć natężenie stałe i równomierne, jeżeli niniejsze przepisy nie stanowią inaczej.

Tablice, flagi i proporce

§ 3.03. 1. Jeżeli niniejsze przepisy nie stanowią inaczej tablice i flagi powinny mieć kształt prostokąta, a proporce – trójkąta równoramiennego.

2. Tablice, flagi i proporce nie powinny być zabrudzone lub wyblakłe.

Walce, kule i stożki

§ 3.04. 1. Walce, kule, stożki i podwójne stożki określone w niniejszych przepisach mogą być zastąpione innymi znakami, które z dalszej odległości mają taki sam wygląd.

2. Wymienione w ust. 1 znaki nie powinny być zabrudzone lub wyblakłe.

Zabronione światła i sygnały

§ 3.05. 1. Nie powinno się stosować znaków i sygnałów innych niż określone w niniejszych przepisach oraz świateł i znaków, określonych w niniejszych przepisach, w okolicznościach innych niż dla nich postanowione.

2. Dopuszcza się stosowanie innych świateł i znaków, pod warunkiem, że nie zostaną zrozumiane jako światła i znaki określone niniejszymi przepisami.

 

Światła zastępcze

§ 3.06. 1. W razie awarii świateł określonych w niniejszych przepisach, należy je niezwłocznie zastąpić światłami zastępczymi; (...)

Zabronione używanie świateł, flag, tablic i reflektorów

§ 3.07. 1. Zabrania się używania na statku urządzeń oświetlających i reflektorów oraz tablic, flag i innych podobnych przedmiotów, jeżeli mogą one być omyłkowo przyjęte za światła lub znaki przewidziane niniejszymi przepisami lub mogą utrudniać rozpoznanie i widoczność tych świateł lub znaków.

2. Zabrania się używania urządzeń oświetlających i reflektorów w taki sposób, aby mogły one powodować oślepianie stwarzające zagrożenie dla ruchu żeglugowego lub ruchu pojazdów w transporcie lądowym.

II. Sygnalizacja nocna

Pojedynczy statek o napędzie mechanicznym w ruchu

Światła: masztowe, burtowe, rufowe

Pierwszy holownik lub statek o napędzie mechanicznym udzielający czasowo pomocy holowniczej

Światła: dwa masztowe jedno nad drugim, burtowe, rufowe żółte

Statek holowany

Światła: masztowe widoczne ze wszystkich stron

Statek holowany o długości powyżej 110 m

Światła: dwa masztowe widoczne ze wszystkich stron, jedno w części dziobowej, drugie w części rufowej

Statek holowany idący na końcu zestawu

Światła: masztowe, rufowe